Dik Vuik – Fillumpje pakken

Dik VuikVan jongs af aan was ik een filmliefhebber. Als kind consumeerde ik zo’n beetje alles wat op het televisiescherm van mijn grootouders was te zien, meestal nog in zwart-wit. Groteske films over de oudheid, westerns, showfilms uit Hollywood, het ging er allemaal in als koek.
Mijn liefde voor films bleef, maar geleidelijk aan ontdekte ik mijn voorkeuren.
Dat waren er door de jaren heen ook heel wat. Zo had ik een film noir-periode toen de VPRO oude speelfilms met Jean Gabin uitzond. Een oorlogsfilm-periode toen ik Casablanca, The Longest Day en andere klassiekers op televisie terug zag komen.
Een science fiction-periode toen Star Trek en Star Wars om het hardst de bioscopen bestormden. En een maatschappijbewuste periode toen ik zowel oude als nieuwe speelfilms zag waarin het nadenken over menselijke keuzes en thema’s centraal stonden. Uit al die perioden zijn mij films bijgebleven die ik moeiteloos zo weer wil zien.
Gewoon omdat ik nog steeds kan genieten van de acteurs, van de onvergetelijke scenes, van de plot. Voorbeelden zijn er te over. Pépé le Moko (1937), Casablanca (1942), The World According to Garp (1982) en The Green Mile (1999); heel verschillende films maar allemaal bijzonder. Natuurlijk zijn de oudere films soms wat gedateerd, maar een echte klassieker is onverwoestbaar.
Nu kun je thuis met gemak een dvd-tje afspelen en zien wat je wilt zien, maar het is toch ook wel gezellig om zo’n klassieker in gezelschap te bekijken. En dan is het goed om te weten dat het Nivon met zijn Filmhuisprogramma regelmatig zo’n onverwoestbare klassieker vertoont. Voor een klein prijsje kun je gezamenlijk genieten van een bijzondere film. Napraten in het Nivoncafé. Drankje erbij. Een fillumpje pakken, net als vroeger. Kunst.