Dik Vuik – Een jaar zonder kroon

We hebben een bizar jaar achter de rug. De start was veelbelovend bij Nivon Rotterdam, met een leuke nieuwjaar receptie in januari 2020. Maar al snel daarna kwamen de donkere wolken van het Covid-19 virus over drijven. Niets was meer zeker. Ons Nivoncentrum moest meerdere keren worden gesloten, activiteiten waren vaak onmogelijk en de stip op de horizon verdween steeds meer achter die horizon.

Merkwaardig genoeg betekent corona eigenlijk ‘kroon’ of in de Oudheid een ‘lauwerkrans’, eretekens die ik echter zelden heb kunnen ontdekken. Of het moet de lauwerkrans zijn die mensen in de zorg verdienen. Waar bleven wij dit jaar? We konden weinig. We hadden
op menselijk vlak zoveel voor elkaar kunnen betekenen, maar in de praktijk weerhielden de regels ons te vaak van het meest gewone contact met elkaar. Zelfs het aanwezig zijn bij een uitvaart werd moeilijk. In mijn kring van vrienden en zeer goede bekenden overleden drie mensen. Mensen die ik elk minstens 25 jaar kende en die me allen dierbaar waren. Ik kon maar bij een enkele afscheidsbijeenkomst aanwezig zijn, de andere twee vonden in besloten kring plaats. Ik moest het doen met de herinneringen en een eerbetoon in mijn hoofd, meer was niet mogelijk.
Het was een onvergetelijk jaar, maar niet om een positieve reden. Het werd geen kroonjaar, tenzij in een heel wrange betekenis. Maar we blijven uitkijken naar een periode waarin we weer met elkaar kunnen omgaan zoals we dat willen. Elkaar een hand geven, ongelimiteerd ontmoetingen hebben, een evenement bezoeken of aan een activiteit deelnemen.
Ik ben ervan overtuigd dat de leden van Nivon Rotterdam soortgelijke ervaringen en gedachten hebben en dat we met z’n allen snakken naar een normaal leven. Dat delen
we in elk geval wel met elkaar. En dat moment komt. Nog even volhouden. Als het moment daar is, zal ik het een lauwerkrans geven. Voor nu wens ik iedereen een veel
beter 2021 en vooral een goede gezondheid toe.